نوع مقاله : علمی - پژوهشی
نویسنده
دانشار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
چکیده
صبر به مثابه یکی از مهم‌ترین ارزش‌های اخلاقی و به معنای شکیبایی، آرام گرفتن و بردباری در برابر حوادث و حبس و بازداشتن نفس از شکایت و جزع در مواجهه با مشکلات در قرآن و نهج‌البلاغه توصیه و سفارش شده است. صبر و بردباری به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم شخصیت انسان در روابط فردی و اجتماعی تأثیر سازنده‌ای دارد و علاوه بر عالمان دینی، توجه روانشناسان، دانشمندان علم اخلاق و تربیت را نیز به خود جلب کرده است. بر این اساس، سوال این پژوهش این است که کاربرد آموزه صبر در نهج‌البلاغه و قرآن کریم چه نسبتی دارند؟ این جستار با مطالعة فرازهای مختلف بیانات حصرت علی (ع) درباره آموزة اخلاقی صبر نشان می‌دهد که همگی دیدگاه‌های حضرت با الهام و مستخرج از آموزه‌های قرآن کریم بوده‌اند. ارتباط صبر با ایمان، صبر و پیامبران، صبر و پاداش اخروی، بیانگر ارتباط این آموزه با اصول عقاید یعنی توحید، نبوت و معاد است. از سوی دیگر صبر با آرامش روانی فرد و مراقبت انسان از افسردگی و سرخوردگی و نهایتاً پیروزی و موفقیت انسان ارتباط نزدیک و سازنده‌ای دارد.
کلیدواژه‌ها
)