نوع المستند : المجلة العلمية البحوثية
المؤلف
عضو هيئة التدريس في الجامعة الوطنية للمهارات
المستخلص
The concept of the order of creation in Nahj al-Balagha, particularly in explaining the structure and relations governing the universe, provides a basis for dialogue between Islamic theology and contemporary philosophy of science. Within complexity science, self-organization theory examines the conditions and processes through which ordered patterns and organized structures emerge from interactions among components of complex systems. Using conceptual and comparative analysis, this study compares features of the order of creation in Nahj al-Balagha with central concepts of self-organization theory and examines the extent to which these frameworks can be meaningfully related. The findings indicate that Nahj al-Balagha characterizes the order of creation through the proportionality of components, interconnectedness of beings, coherence of the cosmic order, and the law-governed nature of the universe. By contrast, self-organization theory explains order through nonlinear interactions, feedback, far-from-equilibrium dynamics, and collective pattern formation. Comparison shows that their principal convergence lies in a holistic and relational understanding of order; however, this does not imply conceptual or scientific equivalence. Accordingly, self-organization may be regarded as one mechanism through which order emerges in certain natural systems, without implying that it determines the ultimate origin of natural laws or the purpose of creation. The study concludes that distinguishing between natural-mechanism explanation and philosophical-theological interpretation can provide a methodologically sound basis for dialogue between complexity science and Islamic philosophy.
الكلمات الرئيسية
عنوان المقالة [Persian]
تحلیل مفهوم نظم آفرینش در نهجالبلاغه؛ بازخوانی تطبیقی در پرتو نظریه خودسازمانیافتگی
المؤلف [Persian]
- اکبر توحیدلو
عضو هیات علمی دانشگاه ملی مهارت
المستخلص [Persian]
مفهوم نظم آفرینش در نهجالبلاغه، از منظر تبیین ساختار و روابط حاکم بر جهان، ظرفیت بررسی در چارچوب گفتوگوی میان الهیات اسلامی و فلسفه علم معاصر را دارد. در علوم پیچیدگی، نظریه خودسازمانیافتگی به بررسی شرایط و فرایندهایی میپردازد که طی آنها الگوهای منظم و ساختارهای سازمانیافته میتوانند از تعاملات درونی اجزای سامانههای پیچیده پدیدار شوند. پژوهش حاضر با روش تحلیل مفهومی و تطبیقی، مؤلفههای نظم آفرینش در نهجالبلاغه را با مفاهیم اساسی نظریه خودسازمانیافتگی مقایسه میکند و حدود امکان برقراری ارتباط میان این دو چارچوب را بررسی مینماید. یافتهها نشان میدهد که در نهجالبلاغه، نظم آفرینش با مؤلفههایی همچون تناسب اجزا، پیوستگی موجودات، هماهنگی نظام هستی و قانونمندی طبیعت توصیف میشود؛ در حالی که نظریه خودسازمانیافتگی، نظم را در سطح سازوکارهای طبیعی، از طریق تعاملات غیرخطی، بازخورد، پویایی دور از تعادل و شکلگیری الگوهای جمعی تبیین میکند. مقایسه دو چارچوب نشان میدهد که مهمترین امکان گفتوگو میان آنها در نگرش کلنگر و رابطهای به نظم است؛ با این حال، این همگرایی به معنای همارزی مفهومی یا علمی آنها نیست. بر این اساس، خودسازمانیافتگی را میتوان در سطح تبیین علمی، یکی از سازوکارهای ظهور نظم در برخی سامانههای طبیعی دانست، بدون آنکه این نظریه بهتنهایی درباره منشأ نهایی قوانین طبیعت یا غایت آفرینش داوری کند. نتیجه پژوهش نشان میدهد که تفکیک میان سطح تبیین سازوکارهای طبیعی و سطح تفسیر فلسفی الهیاتی نظم میتواند مبنایی روشمند برای گفتوگوی میان علوم پیچیدگی و حکمت اسلامی فراهم آورد.
الكلمات الرئيسية [Persian]
- نهجالبلاغه
- نظم آفرینش
- خودسازمانیافتگی
- علوم پیچیدگی
)